Dyslectisch?   Lees dit boek bij Passend Lezen als  gesproken boek.  
Meer informatie over Passend Lezen.

Leesaanwijzingen

Dit boek leest als een trein. Het is een reeks van 88 korte hoofdstukken, soms van maar een paar regels. Het verhaal wordt in hoog tempo verteld, in voornamelijk korte zinnen. Het draait om de belevenissen van de ik-figuur en Donnie, die met veel vaart en humor worden verteld, vanuit de hoofdpersoon (maar absoluut niet kinderachtig!). Het verhaal loopt van halverwege de jaren tachtig tot Nieuwjaarsdag 1990; dat wordt allemaal duidelijk aangegeven. Je snapt heel goed waarom het leven in de jaren ’80, onder ‘leiding’ van al die onverantwoordelijke en stuurloze volwassenen, eigenlijk verschrikkelijk was voor deze kinderen.

Om over na te denken

Is een commune in principe een prima concept? Of dreigt altijd het gevaar dat iemand (een man) er de baas wil spelen? Hoe zou jij het vinden om in een commune te leven?
‘Alles wat je in je jeugd meemaakt, vormt je tot de persoon die je nu bent.’ Klopt dat volgens jou?
De jaren ’80 worden vaak beschreven als een periode waarin ‘alles moest kunnen’. Wat denk je: gold dat toen voor iedereen? En verder: leidt grenzeloze vrijheid tot een fijner leven?
Wanneer mag/moet de kinderbescherming of jeugdzorg zich bemoeien met hoe het in een huishouden ('achter de voordeur') toegaat?
In het eerste hoofdstuk staan deze zinnen: ‘Dit verhaal is echt gebeurd, hoewel sommige dingen wel net iets anders gingen, maar als ik de dingen zou opschrijven zoals het echt ging dan geloof je het niet. Ik moet het hier en daar aanpassen, omdat je anders denkt dat ik het verzin.’ Kun je je voorstellen dat een waargebeurd verhaal moet worden aangepast omdat het in het echt nóg gekker was?  

Prijzen

• Genomineerd voor de Bronzen Uil 2019 (shortlist)
• Genomineerd voor de Hebban Debuutprijs 2019

Wat anderen van dit boek vonden

'Het is een heftig verhaal, dat luchtig is beschreven. Het laat zien hoe moeilijk kinderen het hebben als ze alle vrijheid krijgen.'
Desirée, op: hebban.nl    

'De niet bij naam genoemde ik-figuur voelt zich als een achtjarige maar reflecteert als een volwassene. Een goede vondst, alleen al omdat zo inzicht ontstaat in de ontwrichtende situatie van een nogal verwaarloosd kind dat in de jaren tachtig in een Rotterdamse commune woont. (…) Er valt veel te lachen, maar het verhaal roept ook ontroering en mededogen op. Je zult maar zo'n verloren kind zijn.'
Anoniem, op: rozet.nl

'De wegloopplannen lopen als een rode draad door het boek. België is het plan. Daar is de mayonaise immers beter. Een eerste poging strandt voortijdig. Niemand heeft door dat ze niet naar school zijn geweest. "Nu vraag ik me de hele tijd af of weglopen wel zin heeft. Wat heeft het voor zin als niemand doorheeft dat je weg bent? Dan is het ook niet echt weglopen."'
Hilde, op: hebban.nl