Dyslectisch?  Lees dit boek bij Passend Lezen als gesproken boek. 
Meer informatie over Passend Lezen.

Leesaanwijzingen

Het boek leest heel vlot. Het is echt de taal en de jongerencultuur van nu. Er is veel dialoog, gedeeltelijk in de vorm van appjes. Zo kun je je heel makkelijk inleven. Er zijn twee hoofdpersonen, Thomas en Fender. Boven elk van de 39 hoofdstukken staat de naam van degene die daar de ik-figuur is, en ook de dag waarop het speelt. Daardoor zul je nooit verdwalen, maar wat nog leuker is: je weet nu van beide jongens precies wat er in ze omgaat. Ook als ze dezelfde dingen beleven, maar niet aan elkaar durven te tonen wat ze erbij voelen.  

Om over na te denken

Iemand die pest, reageert zijn eigen onzekerheden af op een ander. Is dat zo?
Je beoordeelt een ander vaak op hoe hij/zij eruitziet. Maar mensen zijn toch meer dan hun uiterlijk?
Lucas Versteeg schrijft in zijn Dankwoord (op p. 281): ‘In de gaycommunity draait het helaas best vaak om het zogenaamd perfecte lichaam. Ook door social media krijgen jongeren een onrealistisch beeld over hoe lichamen horen te zijn.’ Herken je dat?
Veel jonge mensen kunnen hun eigen lichaam maar moeilijk accepteren zoals het is. Is een positief zelfbeeld iets wat je kunt trainen?
Body positivity is een reactie op fatshaming. Er zijn mensen die vinden dat body positivity overgewicht aanmoedigt, maar anderen zeggen dat het draait om zelfacceptatie: ‘je bent goed zoals je bent’. Wat vind jij?
Hoe lang mogen moeders blijven moederen over hun kinderen? Wanneer gaat moederlijke betrokkenheid over in bemoeizucht?

Wat anderen van dit boek vonden

'Vooraf was ik een beetje sceptisch of Frambozenzomer van Lucas Versteeg nog wel bij mij zou passen gezien ik niet veel young adult meer lees. Toch heeft dit verhaal mij op een positieve manier weten te verrassen. Het kaart belangrijke thema’s aan die leven onder jongeren, zonder dat er met het vingertje wordt gewezen. Ik vind bij dit soort boeken altijd belangrijk dat dat niet gebeurt, want zoiets past niet bij de doelgroep. (…) Thema’s als zelfliefde en -acceptatie, body positivity, onzekerheid en de rol van sociale media en influencers die het ideaalbeeld willen creëren worden besproken en zoals eerder al aangegeven gebeurt dit niet op een belerende manier.'
Laurie, op: hebban.nl

'Frambozenzomer is een heerlijk romantisch verhaal met een prettige vertelstijl. Doordat de auteur ervoor gekozen heeft om verschillende thema’s aan te kaarten, is het geen mierzoet verhaal geworden waarbij twee jongeren op elkaar vallen en er een kalverliefde ontstaat. De onzekerheid over jezelf, je lichaam (of dat nu te dun of te dik is) wordt mooi omschreven. Iedere jongere op het kamp heeft een eigen reden om er te zijn, waarbij een aantal zich schaamt voor hun lichaam en een aantal niet. Doordat deze mensen (die zich niet schamen) zo positief zijn, komen er verschillende denkwijzen voorbij over hoe je over je lichaam kunt nadenken en of je er wat aan wilt doen en hoe. Het is mooi om zo een eetstoornis bespreekbaar te maken. Daarnaast wordt de maatschappij een spiegel voorgehouden: wie bepaalt immers wat mooi is en wat dik of dun?'
Conny Schelvis, op: boekenbijlage.nl

'Wat ik mooi vond is dat de auteur weet waar hij het over heeft en daarom het op een manier kon schrijven die echt overkwam. Soms wanneer ik boeken lees met LGBT+ karakters worden er dingen gezegd waar ik me totaal niet mee kan identificeren, of worden bepaalde dingen heel groot gemaakt terwijl dat niet nodig is. Ik vond dat er in dit boek perfect mee omgegaan werd.'
Louise Rademaker, op: young-adults.nl