Dyslectisch?  Lees dit boek bij Passend Lezen als gesproken boek. 
Meer informatie over Passend Lezen.

Leesaanwijzingen

Dit historische en geromantiseerde verhaal over de zegetocht die de giraf Zarafa in 1827 door Frankrijk maakt, is makkelijk te lezen. Het eerste hoofdstuk zal door het taalgebruik en de setting misschien wel wat problemen opleveren. Hierin vertelt de dierkundige Saint-Hilaire over de brief van de koning die de komst van de giraf meldt. Daarna doet hij verslag van een familiediner. Tijdens die  samenkomst komt zijn verzameling ‘bijzondere wezens’ (rariteiten) ter sprake. Hier moet je gewoon even doorheen. 
Vanaf hoofdstuk 2 loop je als lezer mee met de stoet van begeleiders en verzorgers die Zarafa en een dozijn andere dieren omringen. Er komen weliswaar verouderde en Franse woorden in voor, maar daar heb je bij het lezen niet veel last van. Het verhaal wordt in korte, dagboekachtige hoofdstukjes door twee mensen verteld: de zoöloog Saint-Hilaire, een oude geleerde, en de jonge Soedanees Atir die met de giraf is meegekomen vanuit zijn vaderland. De naam van de verteller staat steeds boven elk hoofdstuk. De meeste gebeurtenissen en ontwikkelingen beleef je twee keer doordat die afwisselend door beide personen verteld worden, maar elk vanuit hun eigen standpunt. Vaart en spanning krijgt het boek vooral door incidenten tijdens de voetreis en de wisselende verstandhoudingen.
Je kunt gemakkelijk het verschil zien tussen historische feiten en fictie doordat achter in het boek een uitgebreide reeks noten staat die de historische achtergronden verduidelijken.

Om over na te denken

Zou zo’n ‘cadeau’ als een giraf vandaag de dag nog kunnen? Waarom wel/niet?
Heb jij zelf weleens ‘langs de kant van de weg’ gestaan tijdens toejuichingen? Wanneer doen mensen dat nog tegenwoordig? Is er een verschil met pakweg 200 jaar geleden?
Stel dat jij in 1827 in Frankrijk had geleefd, zou jij dan ook Zarafa hebben willen zien? Waarom wel/niet?
‘Hoe komt een giraf aan zo’n lange nek?’ is een vraag die in het boek voorkomt. Welk antwoord zou jij geven?
Waarom zou een schrijver aan een waargebeurd verhaal fictieve gebeurtenissen toevoegen?

Wat anderen van dit boek vonden

‘Bij de omstanders die in groten getale overal toestroomden omdat ze nog nooit een giraffe hadden gezien zie je hoe mensen vanuit de aanvankelijke angst steeds nieuwsgieriger werden en er uiteindelijk een ware giraffengekte ontstond waar de middenstand handig op in sprong. Genoten heb ik van het uitvoerige sfeerbeeld van de mooie Franse natuur. Ik kon de tijm en lavendel bijna ruiken. Een boek dat ik een ieder kan aanraden, ook als je niet van geschiedenis houdt, want een geschiedenis die zo beeldend wordt verteld is allesbehalve saai.’
Harmke Hiemsta, op: hebban.nl

‘Het begin is goed en leest lekker weg door de wisseling van personage en de korte hoofdstukken. Maar op de helft van de reis en ook op de helft van het boek begint het boek mij een beetje te vervelen. Het boek wordt herhalend doordat steeds hetzelfde wordt beschreven. Aan de wandel met Zarafa, ze wordt op stal gezet. Ze krijgt haar melk. Ze slapen een nachtje en dan begint het weer van vooraf aan. Op de achterflap wordt het boek een roman genoemd, maar  daarvoor mist er echt diepgang in het verhaal. Voor mij was het meer een verslag.'
Laura, op: hebban.nl

‘De Ranitz trakteert de lezer op allerlei wetenswaardigheden over de giraffe en over bijzonderheden van het Frankrijk aan het begin van de negentiende eeuw. Feit en fictie gaan in deze geslaagde roman vloeiend in elkaar over en het is duidelijk dat De Ranitz weet waar ze over schrijft. Het verdient aanbeveling om na het interessante nawoord ook de noten te lezen, waarin de verantwoording te vinden is over de informatie die verwerkt is in het verhaal.’
Marjon Nooij, op: tzum.info