Dyslectisch?  Lees dit boek bij Passend Lezen als gesproken boek. 
Meer informatie over Passend Lezen.

Leesaanwijzingen

Lentekind is een heel toegankelijk boek, het leest als een trein. Vooral als je op niveau 1 of 2 zit, is dit beslist een aanrader. Het verhaal sleept je mee, de vertellijn is chronologisch, de hoofdstukken zijn kort, er staan nauwelijks moeilijke woorden in, de vele dialogen zijn herkenbaar en bestaan uit heel korte zinnetjes. Daardoor schiet je al lezend snel door de roman, die toch dik 300 bladzijden telt.
De inhoud is wel aangrijpend en verdrietig: je moet voorbereid zijn op heftige scènes. Eerst gaat het om Woody’s zoektocht naar zijn ware identiteit. Later krijgt de levensbedreigende ziekte van Lara steeds meer aandacht. Daarbij is de symboliek heel duidelijk, zoals die van de seizoenen. Ook helder zijn de verwijzingen naar kunst. Als er bijvoorbeeld een wereldberoemd schilderij ter sprake komt, legt een personage goed uit wat daarop te zien is en welke betekenis dat heeft. De functie van die kunst binnen het verhaal wordt daardoor meestal goed duidelijk.
Het taalgebruik van de jongeren in deze roman is heel hedendaags, met de nodige mode-, scheld- en schuttingwoorden. Zulke woorden zorgen soms voor ruzies. Schelden kan pijn doen, blijkt daaruit. Over de eerste hetero- en homoseksuele ervaringen van Woody wordt open en vrijmoedig verteld.
Het is niet lastig om betekenis te geven aan de verschillende kanten van het verhaal in Lentekind: worstelen met identiteit en geaardheid, inzien hoe belangrijk menselijke relaties zijn, twijfelen over richting in je leven. En vooral: omgaan met verlies - van een dierbare, maar ook van je eigen jeugdige onbevangenheid.

Om over na te denken

In wat voor omstandigheden word jij opgevoed? Denk aan de samenstelling van het gezin, jouw plaats daarin, gezondheid en ziekte, sfeer, relaties onderling.
Heb jij herinneringen aan de fantasieën die je als kind had? Deed je veel aan verkleedpartijen? Speelde je vaak rollen, bijvoorbeeld uit films of sprookjes die je kende?
Maak je weleens ruzie met je ouders/opvoeders? Waarover? En met vrienden?
Wat zijn voor jou de belangrijkste vragen of kwesties waar je als jongere mee zit/zat?
Kun je met de mensen uit je directe omgeving, zoals ouders of vrienden, alles bespreken wat jou bezighoudt? Zo niet, wat weerhoudt je?
Denk je dat je afkomst (gezin, geboorteplek, religie, sociale omstandigheden) bepaalt hoe je later in het leven staat? Of kan iemand proberen om zich los van die achtergrond te ontwikkelen?
Hoe zou jij omgaan met een ernstige, levensbedreigende ziekte die een van je dierbaren treft? Of heb je dat ook echt meegemaakt?
Heb jij ook een droom over je toekomst? Zo ja, wat is die, en ga je alles op alles zetten om die droom te verwezenlijken?

Prijzen

• Genomineerd voor het ‘Regenboogboek van het Jaar 2024’
• Genomineerd voor de Hebban Debuutprijs 2025

Wat anderen van dit boek vonden

‘Ontzettend knap hoe Harmen van Liemt alle emoties, van verdriet tot vrolijkheid, van woede tot voelbare liefde in het langgerekte rouwproces rond de dood van Lara beschrijft. Het doet veel met de karakters, ook de bij vlagen grillige dynamiek tussen Lara en Woody is prachtig beschreven en het is zo hoopvol dat de liefde tussen broer en zus alle uitschieters en escalaties moeiteloos overwint. Dat maakt het verhaal, ondanks de verdrietige afloop toch ook echt hoopvol.’
ArjanD, op: hebban.nl

‘Lentekind is een eerlijk verslag van de geestelijke strijd van een opgroeiende jongen die aarzelend zijn homoseksualiteit ontdekt en van zijn zus leert echt te gaan leven. […] Het boek kent een strikt chronologische opbouw. Dat doet de roman niet altijd goed. Door die werkwijze worden veel voorvallen uit het dagelijkse leven van Woody in opeenvolgende jaren verteld, zonder dat duidelijk wordt hoezeer die ervaringen hem in zijn latere leven vormen […] of welke repercussies deze hebben voor hem of andere personages.’
Adri Altink, op: literairnederland.nl

‘Harmen van Liemt (2000) is regisseur, acteur en met Lentekind nu ook auteur. Voor zijn debuutroman heeft hij zijn eigen leven als inspiratiebron gebruikt. En dat werkt goed, want het resultaat is een krachtige coming-of-age-roman waarin thema’s als seksualiteit, familie en verlies openhartig en ontwapenend besproken worden. Van Liemt heeft een toegankelijke en heldere schrijfstijl. Ondanks de heftige thema’s, voelt het boek daardoor nooit te zwaar. Wel blijft het ontroerend en krijg je als lezer op meerdere momenten tranen in je ogen. Eén van de hoogtepunten van het boek is de hoofdpersoon zelf: met Woody heeft Van Liemt een personage in het leven geroepen die je tijdens het lezen meteen in je hart sluit.’
Anoniem, op: queerboeken.nl