Dyslectisch?  Lees dit boek bij Passend Lezen als gesproken boek. 
Meer informatie over Passend Lezen.

Leesaanwijzingen

In deze roman zie je hoe Frida Wolf opgroeit. In het eerste hoofdstuk is zij acht jaar oud, in het laatste is zij een volwassen vrouw die op het punt staat haar tweede kind te krijgen. In het begin gaat het vooral over de bijzonder leefsituatie van Frida: een enig kind dat opgroeit bij zulke ouders in zo’n omgeving. Het verhaal zit vol anekdotes, die met veel humor worden verteld. Gaandeweg komt er steeds meer reflectie bij kijken; Frida wordt natuurlijk ouder en wijzer, en bovendien: een roman is meer dan een reeks anekdotes.
Een apart geval is het derde hoofdstuk: de geschiedenis van de Haarlemse koepelgevangenis, met krantenknipsels en ruim dertig flinke voetnoten waarin het verhaal van de architecten verteld wordt – het materiaal voor Frida’s spreekbeurt. 

Om over na te denken

De titel heeft het over een ‘buitengewoon geslaagde opvoeding’. Wanneer is een opvoeding geslaagd? En wat is dan eigenlijk het doel van opvoeding?
Als papa een ‘deugniet’ (of erger) is, wat komt er dan van zijn kinderen terecht?
De meeste kinderen nemen zich voor het later héél anders te doen dan hun opvoeders. Hoe is dat bij jou?
Is iemand opsluiten in de gevangenis een goede straf of worden mensen er eerder slechter van? Wat is het doel van straffen?
Hoe kun je zeker weten of je herinneringen echt kloppen (in plaats van dat je ze verzonnen hebt)? ‘De enige waarheid die we hebben ligt in de verhalen die we elkaar en onszelf vertellen.’ (p. 322) Ben jij het daarmee eens?

Prijzen

• Bekroond met de Bronzen Uil 2024 (jury- én lezersprijs)
• Genomineerd voor de Boekenbon Literatuurprijs 2024
• Genomineerd voor de Boon 2025
• Genomineerd voor de Libris Literatuur Prijs 2025
• Genomineerd voor de Hebban Debuutprijs 2025

Wat anderen van dit boek vonden

‘Omdat je als lezer zou willen dat het papieren hoofdpersonage, met een vingerknip, een mens van vlees en bloed zou worden die je meteen uitnodigt, lekker naast jou, in de sofa, en je haar kunt vragen: vertel maar verder, Frida, straks, na het eten.’
Juryvoorzitter Peter Van den Eede bij de uitreiking van de Bronzen Uil   

‘Dat neemt niet weg dat De buitengewoon geslaagde opvoeding van Frida Wolf in staat is je te laten meegaan in de leef- en denkwereld van een onder merkwaardige omstandigheden opgroeiend meisje. Tot de volwassen vrouw, die terugkijkt op die jaren, nog steeds verbaasd over hoe dat toen allemaal zo maar bleek te kunnen. En niet minder over hoe het haar eigen leven voor altijd getekend heeft. Zelfs van haar dochtertje, dat het liefst ‘gevangenisje’ speelt.’
André Keikes, op: tzum.info

‘Kager heeft een geestige, levendige pen (…). Haar kracht schuilt in de portrettering van de personages, die heerlijke vader met name, met als keerzijde dat je het op gegeven moment wel weet. Had de auteur wat darlings geschrapt, dan was het onderliggende thema van de gevangenis in het meisje, het zien zonder zelf gezien te worden, misschien scherper en schrijnender naar voren gekomen.’
Jann Ruyters, op: trouw.nl