Dyslectisch?   Lees dit boek bij Passend Lezen als  gesproken boek.  
Meer informatie over Passend Lezen.

Leesaanwijzingen

Het onderwerp van dit boek is heel uitnodigend. Je bent nieuwsgierig naar hoe het er in de gevangenis aan toe gaat en hoe Katrien, die van buiten komt, zal worden benaderd door de gevangenen. Ook ben je benieuwd naar hoe zij de workshops en het contact met gevangenen gaat aanpakken, en wat de regels zijn rondom zo’n schrijfworkshop in de gevangenis.
Opvallend is de stijl van het boek. Ondanks de zware thematiek en de opzet is de roman heel toegankelijk. Je leest het verhaal vanuit twee perspectieven: het perspectief van Luc en dat van Katrien. In het begin zijn de stukken van Luc meer schetsmatig geschreven, alsof hij notities maakt: er ontbreekt vaak interpunctie en regels worden afgebroken. Het lijkt soms zelfs een beetje op poëzie. De delen van Katrien zijn juist zorgvuldiger geformuleerd, wat logisch voelt voor een schrijfcoach. Echter, gaandeweg het verhaal buigen de twee verschillende stijlen naar elkaar toe: Katrien gaat schetsmatiger schrijven, terwijl Luc steeds zorgvuldiger formuleert. Als je dit weet, wordt het fijner om het boek te lezen en raak je wat minder snel de draad kwijt. In eerste instantie moet je misschien even wennen aan de schetsmatige stukken, maar uiteindelijk leest het juist wel luchtig en past deze manier van schrijven heel goed bij de thematiek: niet alles is ingevuld, niet alles is helemaal duidelijk, net zoals het ook voor Katrien en Luc een zoektocht is naar de leefwereld van de ander.
Als je van een bijzondere stijl houdt en van nadenken over de zin van het leven en hoe de ander daarin een rol kan spelen, ook als die tot een andere wereld behoort, dan zul  je vast genieten van dit boek.

Om over na te denken

Zijn gevangenen anders dan andere mensen?
Wat voor zin kun je je bestaan nog geven als je levenslang zit opgesloten?
Welke vooroordelen heb jij over gevangenen?
Zitten gevangenen wel te wachten op mensen die hun workshops gaan geven?
Op wat voor manier heeft schrijven een therapeutische werking? Kan schrijven een manier zijn om nader tot de ander te komen?

Wat anderen van dit boek vonden

‘Een van ons toont ons, de lezers, een werkelijkheid die we niet altijd direct zien, een werkelijkheid waarin je als mensen op een waarachtige manier met elkaar omgaat. Dit lukt Otten door een groot deel van het boek te schrijven vanuit Luc, een langgestrafte. Hoewel de situatie in de gevangenis soms schrijnend is, weet Otten clichés als medelijden, stigmatisering of het zoeken naar de schuldvraag, wonderbaarlijk te vermijden. Otten laat zien dat we allemaal onderdeel zijn van de systemen in een maatschappij. In enkele rake bewoordingen schetst de schrijver een wereld die niet geschreven is vanuit een perverse voyeuristische blik op mensen in detentie, maar vanuit de menselijkheid tussen mensen.’
Veronique Aicha, op: boekenkrant.com

‘De roman laat bovendien zien dat het niet nodig is om een verhaal in deze setting te doorspekken met bizarre gevangenisintriges, maar dat de ruimte van de gevangenis op zichzelf al aanzet tot nadenken. Otten raakt daarbij aan existentiële thema’s, zonder dat ze die thema’s opblaast. Centraal staan   bijvoorbeeld de grens tussen waarneming en fantasie en de waarde van   herinneringen. De beschrijvingen vanuit gevangenen Luc en Yahya zijn vaak erg gedetailleerd, al is het de vraag wat hiervan berust op waarneming en herinnering en wat op fantasie. Herinneringen zijn altijd gekleurd, maar de gevangenis geeft een extra vertekening. Gevangenen zijn immers afgesloten van de realiteit zoals zij die hebben gekend – hun werkelijkheid van buiten de cel stoelt enkel nog op herinneringen, die door lang verblijf steeds verder vervagen.’
Vera Vaessen, op: dereactor.org

‘Soms komt het gebrek aan komma’s ook voor in het proza van Katrien. Is dit een slordigheid van Otten of wil ze zo duidelijk maken dat Katrien, zoals de titel van het boek al zegt, zich langzaam steeds meer ziet als een van de gevangenen? Ze beweert zich thuis te voelen in de gevangenis, veilig en beschut. Ze voelt zich afgesloten van de wereld en heeft het idee dat ze daarom kan zijn wie ze is. Tegelijkertijd maakt ze zich zorgen als ze haar pieper niet bij zich heeft en voelt ze zich soms juist niet veilig als ze alleen is met een gevangene. Is zij dan daadwerkelijk een van hen, of wil ze zich enkel voordoen als een van hen?’
Lisanne Vroomen, op: mappalibri.be