Dyslectisch?  Lees dit boek bij Passend Lezen als gesproken boek. 
Meer informatie over Passend Lezen.

Leesaanwijzingen

Lara Taveirne heeft een persoonlijk boek geschreven over haar jongste broer die verdween en nooit meer terugkwam. Als het thema ‘zelfdoding’ voor jou te dichtbij komt (het boek eindigt niet voor niets met een verwijzing naar 113), kun je dit boek misschien beter laten liggen.
De kern van het boek wordt direct en eenvoudig verteld: een jongen van 18 besluit voorgoed te verdwijnen en laat daarbij iedereen in onzekerheid achter. Maar daaromheen cirkelen, door toedoen van de schrijver van dit verhaal, allerlei gedachten, observaties en herinneringen. Dat maakt het heel persoonlijk en ook behoorlijk emotioneel. Er is daarnaast veel aandacht voor het schrijven zelf en voor het werk van bekende schrijvers. Dit klinkt alles bij elkaar als een tamelijk zwaar boek, maar het leest helemaal niet zwaar. Taveirne vertelt het verhaal op een lichte toon en werkt met humor en ironie. Doordat de meeste hoofdstukken zijn opgebouwd uit korte stukjes tekst, lees je bladzij na bladzij vlot door.

Om over na te denken

Kun je je voorstellen dat iemand compleet wil verdwijnen uit het leven dat hij leidt? En heeft iedereen het recht om desgewenst spoorloos te verdwijnen? Of kun je dat de achterblijvers niet aandoen?
Men zegt dat het voor de familie erger is als iemand vermist raakt dan dat hij/zij verongelukt of iets dergelijks. Waarom zou dat zo zijn?
Is het begrijpelijk dat familie en vrienden zich na een zelfdoding vaak schuldig voelen?
Hoe zou het komen dat mensen die dezelfde ingrijpende gebeurtenis (zoals het overlijden van een kind) meemaken er toch heel verschillend mee omgaan?
Mag een schrijver in een autobiografische roman ook allerlei details over zijn familie en vrienden vermelden? En moeten die dan per se waar zijn?
Wat vind jij ervan als een schrijver een familietrauma in een roman verwerkt: claimt hij daarmee dat zijn presentatie van het trauma de ‘enige en officiële versie’ is?

Prijzen

• Genomineerd voor de Libris Literatuur Prijs 2025
• Genomineerd voor de Boon Literatuurprijs 2026

Wat anderen van dit boek vonden

‘Wolf is een boek dat je in één keer uit wil lezen, gedreven door een curieuze combinatie van stiekeme sensatielust voortkomend uit het écht-gebeurd-element en oprecht medeleven opgewekt door de integere manier waarop  Taveirne het allemaal beschrijft. Maar er is meer: de schrijfster laat zien hoe het vertellen van verhalen kan helpen greep te krijgen op zoiets grilligs en verraderlijks als rouw. Zo maakt ze van de duistere anekdote overtuigende literatuur.’
Bo van Houwelingen, op: volkskrant.nl

‘Taveirne schrijft met indrukwekkende eerlijkheid en poëzie, zonder ooit in melodrama te vervallen. Het boek is niet alleen een rouwverwerking, maar ook een ode aan de kracht van verhalen. Wolf raakt de lezer diep, biedt ruimte voor reflectie en laat je nadenken over de complexe dynamiek van familie en verlies.
Het is een must-read voor iedereen die houdt van persoonlijke, emotioneel geladen literatuur.’
Magy Debie, op: antwerpenleest.be  

‘Zus Lara schrijft het verhaal van haar broer. Deze roman gaat dus vooral over verlies en pijn, maar ook over de verhouding fictie–autobiografie. Het is onvermijdelijk haar interpretatie van zijn leven. Het is een niveau dat de tekst  dieper maakt, dat de verhoudingen tussen Lara’s broer, haar familie en haarzelf problematiseert. (Vader heeft stukken van het dagboek weggelaten. Echt gebeurd.) Zo gaat Wolf ook over vertellen en verzinnen, over het schrijven en de literatuur zelf.’
Wim Oosterlinck, op: facebook.com/wimoosterlinck