Dyslectisch? Lees dit boek bij Passend Lezen als  gesproken boek.  
Meer informatie over Passend Lezen.

Leesaanwijzingen

Het onderwerp van het boek is behoorlijk heftig: een postnatale depressie. Mariën geeft in een interview aan dat het boek niet autobiografisch is, hoewel zij wel zelf zo’n depressie heeft gehad en veel overeenkomsten vertoont met de ik-persoon. Ze geeft nadrukkelijk aan dat ze met haar boek niet toekomstige moeders wilde afschrikken, maar dat ze het taboe dat volgens haar nog steeds op postnatale depressie rust, wilde doorbreken. Het boek is geschreven aan de zoon. Daardoor voel je ondanks de loodzware stukken, die af en toe behoorlijk uitzichtloos zijn, toch dat de moeder verbinding zoekt met haar kind. Bovendien zorgen vorm en opmaak van het boek voor wat afstand en lucht, en een interessante gelaagdheid.
Zo is het boek verdeeld in acht delen: de zeven poorten van de hel waardoor de hoofdpersoon gaat. In het laatste deel keert ze weer terug naar de eerste poort, waardoor het boek eindigt met hoop. De opmaak van het boek is misschien even wennen, maar ook verrassend: er staan vaak maar kleine stukjes of smalle kolommen op een bladzijde. Daardoor wordt het zware onderwerp wat gedoseerd. Ook de tussenstukjes waarin je allerlei wetenswaardigheden uit de klassieke oudheid, wetenschap of dierenwereld krijgt voorgeschoteld, vormen een prettige afwisseling met de stukjes over de moeder. Tegelijkertijd zorgen die wetenswaardigheden ervoor dat je op verschillende manieren naar de situatie van de moeder gaat kijken, omdat ze vaak een licht werpen op een detail dat verband houdt met haar moederschap. Zo lees je over een experiment waarbij moederoctopussen zichzelf steeds meer uithongeren als ze hun eitjes hebben uitgebroed.
Opvallend is de afwisseling in stijl van het boek. Sommige delen zijn heel direct, haast dagboekachtig en ook als een brief gericht aan het kind. Bijna een beetje sprookjesachtig zijn de stukken over Inanna die afdaalt in de onderwereld. Dan is er nog de wat zakelijkere stijl, waarin de wetenswaardigheden zijn geschreven. Ook worden de ervaringen van de moeder soms haast als filosofische fragmenten of zelfs als poëzie geschreven: vol beeldspraak en met een fragmentarische zinsbouw.
Als je van een bijzondere stijl houdt en van nadenken over het leven, dan kun je ondanks de zware thematiek van het verhaal, toch volop genieten van dit boek.

Om over na te denken

Welke verwachtingen heeft de samenleving van (aanstaande) moeders?
Welke veranderingen ondergaat een vrouw fysiek en mentaal als zij een kind krijgt?
Is zwangerschap ('in blijde verwachting') altijd iets om blij mee te zijn?
In hoeverre ervaar je jezelf als één vastomlijnde persoonlijkheid?

Prijzen

• Genomineerd voor de Libris Literatuur Prijs 2026 (shortlist)  
• Genomineerd voor de Bronzen Uil 2025
• Genomineerd voor de Boon Literatuurprijs 2026 (shortlist)
  

Wat anderen van dit boek vonden

‘Het verhaal drukt wel zwaar op het gemoed, soms te zwaar. De afdaling in de onderwereld is een lange, helse weg. Verwijzingen naar verhalen over zelfdoding, totale uitputting en verwarring, een partner die het ook niet begrijpt. Waarom vraagt ze niet om hulp? Waarom helpt niemand? Ze is alleen op de wereld, alleen in de hel. Ergens put mij dat als lezer uit. Zeker hoeft het lezen van literatuur niet alleen maar aangenaam te zijn. […] Hier zijn twee intelligente volwassenen in een tijd waarin hulp mogelijk is. Er wordt in het karakter van de hoofdpersoon niet iets geschetst waardoor ik begrijp dat ze niet naar een arts gaat. Ze hebben een sociale omgeving, de hoofdpersoon werkte.
Misschien is dat juist de les, dat moederverdriet iedereen kan overkomen en dat de schaamte en verwarring te groot zijn. Daar de woorden voor vinden, is een hele tour de force en het heeft een bijzonder literair werk opgeleverd.’
Michelle van Dijk, op: tzum.info

‘Haar voortdurende twijfel over de rol van een "goede moeder", haar zelfgekozen isolement, de ongewilde vervreemding van haar partner, het draagt allemaal bij tot een negatieve spiraal van ellende. Ze vergelijkt deze met de mythologische afdaling van de mesopotamische godin Innana naar de hel, waarbij deze 7 poorten door moet. Het resultaat is een zeer beklijvend boek over twijfel en zelfverachting. Regelmatig toont de schrijfster haar belezenheid door vergelijkingen uit de wereld rondom. Dat is een mooie bonus voor de lezer van dit bijzondere boek.’
Luc Steensels, op: hebban.nl

‘Maar toch. Er valt veel te overwinnen in dit boek. Begint al bij de typografie. Het allergrootste deel van de bladzijden is maar voor een deel bedrukt, voor de helft. Die keuze stelt je voor een vraag: waarom? Naar een antwoord is het tasten. Als je na een kwart toch geen zin hebt verder te lezen, ben je geneigd het alleen maar beetje interessanterig te vinden.
Maar er is een groter probleem en dat is dat de roman niet in beweging komt. De hoofdpersoon verkent haar frictie tot in alle uithoeken en blijft er maar omheen lopen. Dat is beklemmend en dat is goed, maar ze moet wel ergens héén, dat in ieder geval willen, en die wil moet dynamiek veroorzaken.
Laatste woord is ‘vertrekken’. Ja, dat.’
Thomas Verbogt, op: parool.nl