Dyslectisch?  Lees dit boek bij Passend Lezen als gesproken boek. 
Meer informatie over Passend Lezen.

Aanbevolen editie

In 2025 is De huilende libertijn opnieuw uitgegeven in de Regenboogreeks (Uitgeverij kleine Uil), met een nawoord van Doeke Sijens, dat een mooi overzicht geeft van de ontvangst van deze roman in de jaren zeventig. Deze editie is als e-book te lenen bij onlinebibliotheek.nl.

Leesaanwijzingen

Het boek zou de lezer die een consistent verhaal verwacht, op de eerste bladzijde al kunnen ontmoedigen, omdat de verteller na een paar filosofische uitspraken meteen haar eigen verhaal onderuit lijkt te halen door tussen haakjes het volgende op te merken: ‘(Het is niet mogelijk zo een verhaal te beginnen. Niet elk cliché is een waarheid, maar elke waarheid van het gevoel is een cliché)’. Op die eerste bladzijde kom je bovendien een Spaans en een Frans citaat tegen die ook de toon zetten, want overal in het boek kom je verwijzingen naar de wetenschap, filosofie en wereldliteratuur tegen. Je hoeft niet alles op te zoeken, maar wordt daar wel toe uitgenodigd.
Het is of de auteur eerst wat omtrekkende bewegingen maakt, voordat ze je laat kennismaken met de hoofdpersoon en het verhaal. Echter, zelfs als je meent dat je al een beetje vat begint te krijgen op die hoofdpersoon en op de gebeurtenissen, trekt de verteller je steeds weer uit het verhaal door filosofische bespiegelingen, commentaar op de gebeurtenissen, bizarre opsommingen en zelfs een brief aan God (die hier natuurlijk vrouw is). Ook de gebeurtenissen nemen halverwege het verhaal een bizarre en hilarische wending. In die zin heeft de roman alles weg van een postmoderne roman, waarin voortdurend op ironische en scherpzinnige wijze de verhaalwerkelijkheid wordt doorgeprikt. Wie houdt van maatschappijkritische en filosofische en toch ook humoristische bespiegelingen over de verhouding tussen man en vrouw, kan zijn hart ophalen aan dit boek.
Op diverse plekken in het boek wordt openlijk de liefde bedreven tussen vrouwen. Daar moet je maar tegen kunnen. De schrijfstijl is opvallend, omdat van iedere zin het plezier in taal lijkt af te spatten. Die zinnen kunnen behoorlijk lang zijn, maar hebben wel met allerlei grappige wendingen en tussenzinnetjes met ironisch commentaar. Het is echt een boek voor lezers van de hogere niveaus, die houden van een excentrieke stijl en een experimentele, rebelse opzet.

Om over na te denken

Hebben mannen en vrouwen tegenwoordig gelijke rechten? Welke stereotiepe patronen leven er nog steeds waar het gaat om mannen en vrouwen? Wat is typisch vrouwelijk en wat is typisch mannelijk? Hoe kun je zulke stereotiepe patronen doorbreken?
Welke waarden heb jij zelf meegekregen in je opvoeding?
Wat houdt feminisme precies in?
Waarom werd Burnier ook niet echt gewaardeerd door de feministen uit haar tijd?
Wat maakt een boek tot een eenheid? 

Wat anderen van dit boek vonden

‘Ik lees alle boeken van Andreas Burnier opnieuw. Van deze zijn me na tientallen jaren sommige stukken nog letterlijk bijgebleven, zo subliem getaaljongleerd.
Vroeger smulde ik al van de virtuositeit, de duizelingwekkende achteloze gedachtesprongen en de heerlijke schelmsheid. Nu ik ouder ben zie ik de pijn en de eenzaamheid eronder duidelijker.’
Annefey, op: goodreads.com

‘Het boek getuigt van een bijzonder oorspronkelijke geest, van lef, humor,  intellect, non-conformisme en een levendige stijl. Iedere zin kronkelt en danst van het plezier in taal. Vlijmscherp en nietsontziend is haar pen als het gaat over hoe de wereld wordt geregeerd door mannen.’
Dietske Geerlings, op: tzum.info 

‘De kracht van de roman zit ‘m in de eerste plaats in de zelfverzekerde en volstrekt autonome toon waarmee de hoofdpersoon en de schrijfster het heersende ‘seksefascisme’ beschrijven en verwoorden en zich in een wereld vol onderdrukking bewegen. In De huilende libertijn is sprake van een parallelle wereld van vrouwen die zich, zoals het een libertijn betaamt, niet aan de gevestigde regels van geloof en moraliteit houden. Burniers personages zijn vrouwen die de vrouwenliefde uitbundig consumeren: jong en oud, kunstenaar, studente, activiste en diplomate.’
Joke Aartsen, op: literairnederland.nl