Dyslectisch?  Lees dit boek bij Passend Lezen als gesproken boek. 
Meer informatie over Passend Lezen.

Leesaanwijzingen

Al in de eerste zin van de roman zet Perquin de toon: ‘De eerste keer dat mijn vader stierf deed hij dat alleen voor mij.’ Je voelt de spanning om verder te lezen, want je wilt weten hoe dit sterven heeft plaatsgevonden, maar tegelijkertijd is de zin vervreemdend. Hij suggereert namelijk dat de vader het sterven niet bij één keer heeft gelaten. Hoe kun je daar betekenis aan geven? Deze twee elementen, spanning en vervreemding, houden het hele boek stand. Als je weet dat dit de eerste roman van Perquin is en dat zij daarvóór vooral poëzie heeft geschreven, begrijp je misschien ook waar de vervreemding vandaan komt: een dichter benoemt niet alles, maar zet jou als lezer ook flink aan het werk. Dat maakt het tot een boek voor ervaren lezers en lezers die ervan houden om de verbeelding te gebruiken. Deze lezers zullen ook genieten van de stilistische rijkdom en variatie, de humor en de vele prikkelende en creatieve gedachten die te vinden zijn in het boek.
Daarnaast doorbreekt Perquin taboes, waardoor je je soms wat ongemakkelijk kunt voelen. Het boek kruipt onder je huid. Gedetineerden zitten niet voor niets achter slot en grendel, zou je denken, maar in deze roman gaan zij toch een verbinding aan met de hoofdpersoon, waardoor goed en kwaad door elkaar gaan lopen en vanzelfsprekendheden aan het wankelen worden gebracht. Dit geldt niet alleen voor het gevangeniswezen waarover ze vertelt, maar ook voor haar persoonlijke familiegeschiedenis. Veel van wat er gebeurd is, is ooit met de mantel der liefde bedekt of zelfs willens en wetens in de doofpot gestopt. Enkele voor de hoofdpersoon onduidelijke en losstaande herinneringen, komen bij elkaar als ze als volwassene meer informatie krijgt over het verleden. Dat maakt het boek ook spannend: wat is er vroeger precies gebeurd?
Ten slotte lopen twee verhaallijnen (de persoonlijke geschiedenis van Ela én haar ervaringen in de gevangenis) voortdurend door elkaar, niet heel strak afgebakend in hoofdstukken. Het vraagt aandacht bij het lezen om die twee door elkaar heen te blijven volgen. Daartussendoor lees je fragmenten van en over gedetineerden die ooit zijn ontsnapt. Wat hebben die losse fragmenten met de andere twee verhaallijnen te maken? Je krijgt in dit boek zeker niet overal antwoord op. Je wordt aan het denken gezet en blijft met talloze, interessante vragen achter. 

Om over na te denken

Hoe kun je jezelf als gevangenbewaarder staande houden tussen gedetineerden? Zie je gedetineerden als wezenlijk andere mensen dan jezelf? Hoe benader je iemand die een ander mens heeft vermoord of verkracht?
Is het mogelijk om werk en privé strikt te scheiden in alle beroepen?
Bestaan er nog taboes of zijn die inmiddels al wel allemaal doorbroken? Kunnen taboes die ooit doorbroken zijn opnieuw taboe worden?
Wanneer stel je je kwetsbaar op en wanneer niet?
Zijn jouw herinneringen aan bepaalde gebeurtenissen heel anders dan die van naaste familieleden, die ook bij die gebeurtenissen betrokken waren? Praat je daar weleens met elkaar over?
Hoe bepaal je wat je wel of niet deelt als je een boek schrijft over je werkervaringen of eigen persoonlijke geschiedenis?

Prijzen

• Genomineerd voor de Libris Literatuur Prijs 2026
• Genomineerd voor de E. du Perronprijs 2026

Wat anderen van dit boek vonden

‘Deze veelzijdigheid maakt het lezen af en toe een ritje in een achtbaan. Je wordt van de ene naar de andere kant geslingerd in een duizelingwekkend tempo. Enige disbalans is aanwezig. Het knappe is dat het Perquin toch lukt om de lezer tijdens de rit vast te houden en aan het denken te zetten. Al die verschillen vormen samen de thematische kern: wie is een persoon ten opzichte van anderen? Dat maakt dit debuut een bijzonder begin van een hopelijk succesvolle carrière als romanschrijver.’
Karin Bennink, op: hebban.nl

‘De kracht van dit boek zit in een bijzondere vorm van ‘openbaring’. Niet zozeer in het onderwerp, ook niet in wat er gebeurt, maar in het ‘hoe’: de taal die laagje voor laagje iets baart wat al die tijd al open voor ons ligt, ongrijpbaar, hartverscheurend, onbegrijpelijk bovendien, omdat we altijd ook zelf nog deel uitmaken van wat in beweging komt. Precies dat is de kracht van poëzie.’
Dietske Geerlings, op: tzum.info

‘Ela doorgrondt meer en meer de afstand tussen het officiële verhaal dat de penitentiaire instelling over zichzelf vertelt, en de realiteit van de werkvloer. Precies en indringend noteert Perquin Ela’s complexe lichamelijke reactie op de mannen in de gevangenis. Ela laat, kortom, in haar werk én in haar persoonlijke leven de illusie los een neutraal ‘zwevend oog’ te zijn. Perquin weet op een oorspronkelijke en ontroerende manier die innerlijke beweging te vangen.’
Saskia Pieterse, op: trouw.nl